......
آه و افسوس و فغان
رد نشد رهگذری
ندهد او نظری
نشده هیچ خبری
ولی از رو نروم
من هنوز منتظرم


از سروده های شاعر بنام ایرانی: بهــــــــــــــــــــــــــــــــــاره

آنقدر انرژی داری که انگار تویه جسمت جا نمی شی .....

انگار همه جا برات کوچیکه.....

فکر کنم بعضی از ما آدما روح های بزرگی داریم....

..... بعضی وقتا خیلی بزرگ.....

ولی نمی دونم.....

....... نمی دونم چرا؟؟؟؟؟؟.....

یه وقتایی همین روح بزرگ.... انقدر کوچیک می شه......

انگــــــــــــــــــــــار.....

.... یه وقتایی آدمایه دورو بر.....

....کوچیکشون می کنن

.... خردشون می کنن

.... اشکشونو در می یارن

.........

بعد رفته رفته روح بزرگشون.... کوچیک می شه

..... قطره قطره آب می شن

....

                آب را گل کردند…
                            آن سپیدار بلند ، که فلان رود روان ، از کنارش میرفت ،
                               زرد و قامت کج و پژمرده شده ،
دگر آن درویش هم ،
دلش از اینهمه ناپاکی این آب روان،
بخروش آمده ، اما … خاموش است ،

تا مبادا که همان خشکه نان هم ز کفش بستانند،

در مصاف گل و لای ،
 رود زیبا خجل است ،
گویی…
                   زشتی دو برابر کند این آب کنون،

آب را گل کردند…
حرمت عشق شکستند،
ناله از من بربودند،
مستی از من بگرفتند،
 آب را گل کردند…

چه گل آلود این آب ،
و چه ناپاک این رود،
      
       تو به ما گفتی : مردم بالادست ، چه صفایی دارند،
      غنچه ای گر شکفد ، اهل ده باخبرند،
       و تو امروز کجایی سهراب ؟
       تا ببینی ، که همان مردم بالادست ،
       ز صفا عاری و از عشق تهی میباشند،

چشمه هشان بی آب…
گاوهاشان بی شیر…
دهشان بی رونق،
ساکت و خاموش است،

دگر از غنچه شکفتن خبری نیست ،
           مردم بالادست ، همه در ماتم و اندوه نشستند اما…
                                      کدخدا در خانه با زنش میخندد،
آب را گل کردند…
     تو نبودی سهراب،
             آب را گل کردند…

.....

از چند روز پیش

.....

تا اینکه یاد اینجا افتادم

.....

شاید خیلی ها حوصله ی شنیدن درد و دلهای آدمارو ندارن

ولی من می خوام بگم

....

با اینکه حرفی نزدم ولی خیلی آروم شدم...